Japońskie ju-jitsu
Tradycyjne ju-jitsu, podobnie jak i wiele innych popularnych sztuk walki, wywodzi się z Japonii. Ju-jitsu dosłownie oznacza „sztukę nieustępliwości” (lub łagodności) i opera się na technikach walki wręcz z jednym lub kilkoma przeciwnikami. Walka może być stosowana zarówno w ataku, jak i w obronie i mimo iż nie stosuje się w niej broni, w niektórych przypadkach dopuszczalne jest użycie niewielkiego oręża.
W odróżnieniu od ju-jitsu z Brazylii, japońska odmiana stawia na doskonalenie jednej techniki walki, ćwiczenia koncentracji oraz wymiar duchowo-ideologiczny. Systemy tradycyjnego ju-jitsu wyznają zasadę, że „elastyczną ustępliwością można pokonać nawet największą siłę”. Sporo w tym racji, gdyż podczas starć w ramach tej sztuki walki niejednokrotnie możemy zaobserwować zwycięstwa zawodników teoretycznie słabszych nad dużo mocniejszymi fizycznie. Taki stan rzeczy powoduje przede wszystkim zastosowanie odpowiednich uników oraz chwytów i uderzeń.
Dawne ju-jitsu nie było jednak sztuką walki służącą jedynie do samoobrony. Jej zadaniem było skuteczne zniszczenie przeciwnika i ograniczenie do minimum możliwości kontrataku z jego strony. W zasadzie wszystkie chwyty były tutaj dozwolone – od rzutów, trzymań, dźwigni, różnego uderzeń i kopnięć, aż to ataki na punkty witalne, zwane kyusho lub tsubo. Obecnie japońskie ju-jitsu dostosowane jest do potrzeb policji, wojska, a przede wszystkim do realnej samoobrony.
Do najpopularniejszych odmian współczesnego ju-jutsu należą niewątpliwie: combat, francocombat, jukado oraz ju-jitsu brazylijskie.
Tags: BJJ, combat, ćwiczenia koncentracji, francocombat, ju-jitsu brazylijskie, jukado, kyusho, punkty witalne, tradycyjne ju-jitsu, tsubo